دوستان سلام

شرمنده از اینکه به روز کردن این بار اینقدر طول کشید.چون من (علیرضا میرخانی)

مسافرت بودم و دوست عزیزم محمد حسین صفاریان هم درگیر کار.بگذریم.....

اول میلاد مولود کعبه  و  روز پدر را به همه ی دوستان عزیز تبریک می گم هر چند

کمی دیر شده

و دوم  این که این بار با یک شعر سپید  و دو غزل و یک ترانه در خدمت شما

هستیم

سوم هم اینکه پانزدهمین کنگره ی سراسری شعر میلاد آفتاب از ۱۶لغایت ۱۸

شهریور ماه در خمینی شهر بر گزار می شود 

**************************************************

بوی تند قهوه

لشکری سپید آراسته

سواران بر سمند و پیل

فرمان نخست را

              گوش ایستاده اند

پنجره را می بندم

تا بوق ماشین ها

باغ خیال ار نیاشوبد

سیاه مهره های شطرنج

در تدارک تیر و ترکشند

حرکت    حرکت    و باز هم  حرکت

                       به قلب سیاهی می زند

                              سوار سپید جامه

                       تا شب را آرامشی نباشد

                            حرکت و باز هم حرکت

سیاهی و سپیدی در هم می آمیزند

              چشم هایم سیاهی می رود

  سپید ها محو می شوند

                   محو تر

                         محو تر؛

خورشید سوخته سربازی

   پادشاه را کمین ایستاده

        من مبهوت صفحه ی شطرنجم

    با دستی لرزان

    و با چشم هایی نگران؛

تیر خطای سرباز

 خیال را می آشوبد

و با حرکتی

  زانو کوبان وزیرم را

                       هلهله می کند

شاه و وزیر و سوار

  این نوشانوش شبانه را

که بیدقی در آن ساقی است

             به پاس و سپاسند

با تیر سوم سرباز

  پادشاه سپید پوشان هم

                                        مات می شوند

سر می کشم

ته مانده ی تلخ قهوه را

در جیغاجیغ جغد های خیابان

چه شرم اندوهکین ترین واقعه ای

                                 که خورشید

                              در سایه ی پشه ای

                                 به کسوف بنشیند!

سید محمد جواد هاشمی

*************************************

و اما یک غزل ویک ترانه:

باور نخواهی کرد در این  ظهر تابستان

در جمعه ای از جمعه های خلوت تهران

یادت مرا در شهر راه انداخته باشد

مثل نسیمی...جوی آبی....خیس و سرگردان

شاید به جای شعر باید نامه بنویسم

شاید کمی مقبول تر باشد...ولی چندان

شاید . ولی باید نوشت و گفت و خالی کرد

این بغض را که گریه خواهد شد به هر عنوان

یک روز پیدا کردمت .....روزی که گم بودم

رفتی. ولی نه ! مانده بودی در رگم پنهان

شاید به چشمت گرگ باران دیده ای باشم

باران فراوان دیده ام اما نه این باران

چشمی مرا عاشق نکرد و  عاشقی کردم

عاشق شدن سخت است اما عاشقی آسان

هر بار که من تشنه بودم عاشقی کردم

در پاسخ لبخند خندیدند این و آن

این عشق شاید نیست  شاید نیست  اما چیست؟

باشد....تو اسمش را به هر چه هست بر گردان

بگذار شکل ماه باشد عشق اگر خورشید

بگذار شکل مه بگیرد ابر اگر باران

بی جاست از تو انتظار عاشقی شاید

تو عشق بی آغازی و من عشق بی پایان

*******************************

غریبه بگو آدمی یا پری

کدومی که اینقدر دل می بری؟

کدوم آفتاب از کدوم آسمون

تو چشم تو پاشیده جادوگری؟

که می تونی دستاتو قایق کنی...

...از آبای تو فصه ها بگزری...

...بیای شهر ما را بریزی به هم

بگی از منم حتی عاشق تری

ندونی دوای شبای منه

اونی که قایم کردی تو روسری

...صداو نیگات آتیشم می زنه

دو تا شون و مخصوصا اون آخری

دو تا حبه زیتون فلفل زدس

دو تا سبز مایل به خاکستری

که همیشه میشه باهاشون پرید

...می مونی باهاشون بری یا نری

...اگه رنگ حرفان نیگا کردنه

اگه سر تکون دادن سرسری

شنیدم یه روز از توی قصه ها

می یای و منا با خودت می بری

محمد جواد آسمان

*************************************

و یک غزل از شاعره ی  جوان خمینی شهری خانم زهرا صرامی:

از پیش من برو و رها کن دل مرا

تا بین سرنوشت خودم گم کنم تو را

از بس نیامدی دلم از بودنت گرفت

حتی به خواب های پریشان من نیا

در ردپای هر چه رسیدم نیامدی

یک تاول همیشه تو را می کند صدا

شاید که بشنوی و دلت نرم تر شود

تا راه دیگری بگذاری و رد پا

تو بی اجازه وارد خوابم می شوی

در چشم های بی رمقم می شوی رها

دارم سوءال می کنم آیا نمی شود؟

یک خط فاصله بگذارند بین ما

یک صبح تازه می زند   امید تازه ای

تا بین سرنوشت خودم گم کنم تو را

برای شاعره ی جوان خمینی شهری خانم زهرا صرامی آرزوی موفقیت و پیشرفت

 می کنیم

نوشته شده در شنبه 5 شهریور 1384 و 08:08 ق.ظ توسط محمد حسین صفاریان.علیرضا میرخانی

ویرایش شده در - و -